Stałem przed swoim spalonym mieszkaniem, wdychając mdły zapach dymu, który wsiąkł w każdą szczelinę ścian. Policjant w cywilnym ubraniu przystanął obok mnie i zadał to pytanie, które na zawsze odmieniło bieg mojego życia. „Czy wie pan, kto oprócz pana i żony miał dostęp do mieszkania w zeszłym tygodniu? ” – zapytał, a ja poczułem, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.
Moja żona Malwina powiedziała, że jest u rodziców w Oliwie, ale pan Witold, jej kochankiem i wspólnikiem, już zdążył do niej zadzwonić. Nie wiedziałem jeszcze, że to oni podpalili moje życie, dosłownie i w przenośni. Stałem tam, patrząc na zgliszcza, w których spłonęły moje oszczędności osiemdziesięciu tysięcy złotych i dokumenty działki pod Gdańskiem, której Olgiert od dawna pożądał dla swoich magazynów. Straciłem wszystko, ale najgorsze było to, że nikt mi nie wierzył.
Kiedy następnego dnia pojechałem do willi rodziców Malwiny, zastałem jej matkę przy kominku, a Olgiert parsknął śmiechem wprost w moją twarz, czułem na policzkach jego drogi koniak. Nawet policja mnie zignorowała, jeden aspirant z Przymorza nie zamierzał mi pomóc. Nikt nie wiedział, że w starym laptopie, który zostawiłem w biurze mojego przyjaciela Marka, miałem dostęp do kamer bezpieczeństwa w biurze Olgierta. Tej nocy, kiedy Marek zadzwonił do mnie o trzeciej nad ranem, zalogowałem się do systemu i usłyszałem wszystko.
Olgiert chwalił się swojemu wspólnikowi, że to on, z pomocą Malwiny, podłożył ogień. Planował doprowadzić mnie do zera, żeby mogła odejść bez podziału majątku. W tle Malwina szeptała o wyjeździe do Szwajcarii, gdy sprawa ucichnie. Uśmiechnąłem się w ciemności biura, w którym spałem na rozkładanym fotelu, oszczędzając każdy grosz.
Następnego dnia rano stałem pod budynkiem urzędu celno-skarbowego z teczką, która ważyła więcej niż wszystkie moje spalone meble. Wewnątrz były wydruki z kamer, nagrania i notatki, które cudem ocalały w zmiętym notesie w mojej kurtce. Wieczorem zadzwoniłem do Malwiny z zastrzeżonego numeru. „Nikodem, ty jak śmiesz do mnie dzwonić!
” – krzyczała, a w tle słychać było wrzaski Olgierta, który właśnie w kajdankach był prowadzony do nieoznakowanego vana. Jej szloch towarzyszył mi aż do samochodu. Została zmuszona do życia, którym gardziła, a jej kochanek trafił do aresztu. Stałem później przed swoim domem, który sam zaprojektowałem od pierwszej kreski do ostatniego detalu, teraz opustoszałym i zimnym.
Straciłem wszystko, ale zyskałem coś, czego nie da się kupić za żadne pieniądze. Prawdę.