Deszcz bębnił o szybę przychodni, kiedy wyciągnąłem z kieszeni receptę. Ciśnienie od tygodnia nie chciało spaść, a tabletki skończyły się rano. W kolejce myślałem o tym, ile jeszcze muszę wytrzymać, bo człowiek ma swoje lata i nie jest z gumy. Wróciłem do domu zmęczony, mokry od stóp do głów, i usiadłem w fotelu, żeby chwilę odpocząć.
I wtedy usłyszałem głos Pauliny gdzieś zza drzwi. Wpadła do domu tak jak zawsze – z telefonem przy uchu, z tym swoim pewnym siebie tonem, który znałem od dziecka. Nie zwróciła na mnie uwagi, ale ja słyszałem każde słowo. Mówiła o nowym aucie, o tym, że sprzedawca obiecał jej podgrzewaną kierownicę i kamerę cofania.
A potem padła kwota. Prawie 100 tysięcy złotych. Zamrugałem, bo myślałem, że się przesłyszałem. Wstałem, podszedłem do drzwi swojego pokoju i stanąłem w progu.
– Co to za dług? – zapytałem cicho. Paulina odwróciła się do mnie, uśmiechnięta, jakby to była najzabawniejsza rzecz na świecie. – Tato, no spokojnie.
Ja będę spłacać. – Z czego? – zapytałem, a głos mi zadrżał. – Z tych nadgodzin, których nie bierzesz?
Z tej pensji, która ledwo starcza ci na kawę na mieście? Machnęła ręką i powiedziała coś o tym, że musiała kupić coś do pracy, że Sandra z nią jechała, że to nie jest żaden problem. I wtedy wyciągnąłem z szuflady teczkę, którą chowałem od miesięcy. Dokumenty, które zbierałem po cichu, bo coś mi nie dawało spokoju.
– To jest o prawie 100 tysięcy złotych długu na moje nazwisko – powiedziałem, kładąc papiery na stole. – Wzięłaś kredyt na moje nazwisko, Paulino. Zapadła cisza. Tak głęboka, że słyszałem tylko tykanie zegara w kuchni.
Widziałem, jak jej twarz zmienia się z zaskoczenia w coś innego. Wtedy zrobiłem coś, czego nie robiłem od lat. Odwróciłem się, wziąłem klucze z wieszaka i wyszedłem z domu. Skierowałem się nie tam, gdzie myślała.
Poszedłem do banku. Potem do komornika. Potem do prawnika, którego znałem z dawnych czasów. Wszędzie nosiłem ze sobą tę teczkę.
W głowie ciągle słyszałem to zdanie, które powiedział kiedyś mój stary znajomy, a którego wtedy nie rozumiałem: „Czasem trzeba uderzyć w stół, żeby ktoś wreszcie usłyszał, że nie jesteś z gumy”. Tego wieczoru wróciłem do domu i zamiast wejść do kuchni, poszedłem prosto do swojego pokoju. Zamknąłem drzwi, rozłożyłem na biurku dokumenty i powoli, pierwszy raz od bardzo dawna, poczułem, że mam plan. Ale zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, usłyszałem kroki na korytarzu.
Drzwi otworzyły się bez pukania. Paulina stała w progu, skrzyżowała ręce i powiedziała tylko jedno zdanie, od którego zrobiło mi się zimno, mimo że w pokoju było duszno. – Tato, przyszłam ci powiedzieć, żebyś nie robił niczego, czego będziesz żałował. Spojrzałem na nią i zamiast odpowiedzieć, wyciągnąłem z kieszeni telefon.
Nie żebym planował coś dramatycznego. Po prostu wiedziałem, że to nie koniec, i że następny ruch należy do mnie. Ale zanim zdążyłem wybrać numer, ona uśmiechnęła się w sposób, którego nigdy wcześniej u niej nie widziałem.
I wtedy zrozumiałem, że ta teczka to dopiero początek.