Mój plan był prosty: 15 minut, trzy razy w tygodniu. Wystarczyło, żeby poczuć się pewniej, żeby zatrzymać to, co zaczynało mnie przerażać. Ale zanim do tego doszło, musiałam zrozumieć, co naprawdę się ze mną dzieje. Zaczęło się niewinnie.
Nowe buty, wygodne, takie do chodzenia po domu. Ale po jakimś czasie zauważyłam, że moja równowaga nie jest już taka, jak kiedyś. Podeszwa była za cienka, ślizgałam się na kafelkach, a czasem łapałam się ściany, żeby nie upaść. Pewnego dnia niosłam kosz z praniem i nagle świat się zakołysał.
Pamiętam, jak myślałam, że zaraz polecę. Uderzyłam biodrem o framugę, upadłam na kolana. To był początek końca mojej pewności. Lekarz powiedział, że to kwestia wieku, ale też braku odpowiedniego wsparcia.
Potrzebowałam laski, ale nie chciałam jej używać. Zamiast tego wypracowałam swój system: trzymałam się blatów, oparć krzeseł, framug. Nazywałam to chodzeniem przy ścianie. Moja córka widziała to i powiedziała wprost: “Mamo, to nie jest bezpieczne”.
Nie słuchałam. Aż do dnia, kiedy upadłam w kuchni. Bałam się, że złamałam biodro, ale na szczęście to był tylko siniak. I wtedy zrozumiałam, że nie mogę już dłużej udawać, że wszystko jest w porządku.
Równowaga to umiejętność, którą trzeba ćwiczyć, tak jak siłę czy koordynację. Nie wstydziłam się już laski. Wybrałam taką z niebieskimi kwiatami na uchwycie. Moja wnuczka powiedziała, że wygląda elegancko.
Zaczęłam ćwiczyć. Najpierw pompki przy ścianie, potem taśmy oporowe, w końcu stanie na jednej nodze przy kuchennym blacie. Moja córka kupiła mi nowe okulary z powłoką antyodblaskową i soczewkami poprawiającymi kontrast – to pomogło bardziej, niż myślałam. Ale najważniejszą lekcję dostałam od mojej przyjaciółki Róży.
Zawsze była silna, aż pewnego dnia przestała czuć się sobą. Lekarz zmienił jej leki, ale nikt nie zauważył, że dawka jest za duża. Aż do dnia, kiedy upadła na schodach. To nie był wypadek.
To była reakcja na leki. Lekarze powiedzieli, że to przez to, że jej organizm starzeje się i inaczej przetwarza leki. To było jak grom z jasnego nieba: wiedziałam, że jeśli chcę zostać niezależna, muszę słuchać swojego ciała i rozmawiać z lekarzem o każdej zmianie. Dziś mam 70 lat.
Nie biegam po schodach, ale czuję się bezpiecznie. Kiedy coś jest nie tak, mówię o tym głośno. Prowadzę notatnik, w którym zapisuję, jak się czuję każdego dnia. Moja droga do zdrowia nie była prosta, ale nauczyła mnie jednej rzeczy: małe kroki też prowadzą do celu.
Róża wciąż jeździ do biblioteki w każdy czwartek i piecze najlepszy chleb bananowy na osiedlu. Ja wciąż ćwiczę, tyle że teraz już wiem, że to nie jest kwestia wstydu, tylko troski o siebie. Jeśli zauważysz, że coś się z tobą dzieje, nie czekaj. Porozmawiaj z lekarzem.
Słuchaj swojego ciała. To może uratować ci życie.