Przyjechała do Sromowiec w sobotę. Weszły do domu. To było już ich wspólne miejsce, choć nikt nie mówił tego na głos. Potem przyjeżdżała tu w każdy weekend.
Stało się to nawykiem, szybkim i trwałym, takim, który przychodzi sam, bez wysiłku. W kwietniu do Sromowiec przyjechał Artur. Wyglądał tak samo jak wtedy, gdy go poznała. Były te same płaskie, szare, wilgotne dni.
Turyści przyjeżdżali do wsi, ale listy do niego nie przychodziły. To była myśl, do której wracał częściej niż do innych. Chodziła do przyjaciółek. Śnieg z gór szedł do wody.
Ona też szła, zawsze w stronę Dunajca. — Do jakiej rzeki wpadła? — zapytała policjantka. — Do Dunajca, zdaje się.
Na dole, 20 metrów może więcej — odpowiedział Radosław. Weronika lubiła podchodzić do krawędzi. Zawsze stała blisko, patrzyła na wodę. Tym razem barierki się ugięły.
Zdarzenie miało miejsce między 18:30 a północą. Śledcza Daria Kowalska postukała długopisem w notes. — Ślady męskie prowadziły do samochodu, damskie do barierek — powiedziała. Radosław siedział przy stole.
Był sam. Potem zadzwonił do matki. — Zadzwoniła do mnie kobieta — powiedziała matka. — Prawniczka — odpowiedział.
— Umowa darowizny do podważenia. Następnego dnia przyjechała Wiktoria Szymańska, prawniczka. Położyła przed sobą notes. — Gotowa do drogi?
— zapytała śledcza Elżbieta. Weszli do gabinetu. 20 minut później weszła już inna. Wiktoria zażądała dostępu do akt.
Daria dała jej do wglądu. Potem Wiktoria kiwnęła głową i zamknęła notes. — Do domu? — zapytała.
— Do domu — odpowiedział Radosław i odprowadził ją do drzwi. Później wrócił do kuchni. Myślał o Weronice. Przypomniał sobie, jak w dzieciństwie uczył ją pływać na obozie Górski Potok.
Pracował tam jako wychowawca. Był od niej starszy. Ona zawsze przychodziła na krawędź basenu, patrzyła na wodę, a potem skakała. Zadzwonił do Gabrieli Dąbrowskiej, sąsiadki i przyjaciółki żony.
— Już dzwoniłam do śledczej — powiedziała Gabriela. — Ale chciałam też do pana. Przeszli do kuchni. Gabriela przyniosła sernik.
Siedzieli w milczeniu. — 20 lat przyjaźni — powiedziała w końcu. — Tak po prostu zadzwoniła do drzwi. Radosław patrzył na nią.
Wiedział, że Weronika miała w sobie coś, co ciągnęło ją do krawędzi. Zawsze podchodziła blisko. Może dlatego to się stało. Przypomniał sobie, jak poznał Weronikę.
Ona była wychowawczynią na obozie, on przyjechał tam jako asystent. Potem spotkali się w mieście. Pobrali się po roku. Mieli wspólny dom, wspólne plany.
Aż do tej soboty. Teraz siedział sam. Wziął telefon i zadzwonił do Janiny, przyjaciółki żony. — Chciałam do pani zadzwonić — powiedział.
— Już dzwoniłam do śledczej — odpowiedziała Janina. — Ale chciałam też do pana. Spotkali się w kawiarni. Janina opowiedziała mu o Weronice.
Mówiła, że ostatnio była jakaś spokojna, jakby podjęła decyzję. Ale nie mówiła jaką. Radosław wracał do domu. Zatrzymał się przy barierkach.
Patrzył na rzekę. Woda płynęła szybko, niosła śnieg z gór. Pomyślał, że Weronika zawsze lubiła stać w tym miejscu. Może właśnie dlatego wybrała to miejsce.
Policja zamknęła sprawę jako wypadek. Ale Radosław nie był pewien. Zbyt wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Weronika zostawiła list.
Znalazła go jego matka, gdy sprzątała szafę. Był zaadresowany do niego. W liście napisała, że nie potrafi dłużej żyć, że boi się, że stanie się coś, czego nie będzie mogła cofnąć. Pisała o krawędzi, o tym, że zawsze przyciągała ją przestrzeń, pustka, woda.
Radosław przeczytał list kilka razy. Potem schował go do szuflady. Nie chciał go pokazywać policji. To był ich sekret.
Od tamtego dnia Radosław nie wracał do Sromowiec. Sprzedał dom. Kupił mieszkanie w mieście, daleko od rzeki. Ale co noc śniła mu się Weronika, stojąca na krawędzi, a potem woda, ciemna i zimna.
Wstał o trzeciej nad ranem. Poszedł do kuchni i nalał sobie wody. Usiadł przy stole i patrzył na ścianę. Na ścianie wisiało ich zdjęcie ze ślubu.
Weronika uśmiechała się do niego. Pomyślał, że może nigdy nie pozna prawdy. Może prawda była zbyt prosta. Zadzwonił do matki.
— Mamo — powiedział. — Chyba muszę wrócić do Sromowiec. — Po co? — zapytała matka.
— Muszę zobaczyć to miejsce. Muszę zrozumieć. W sobotę przyjechał do Sromowiec. Poszedł nad rzekę.
Stał przy barierkach, patrzył na wodę. Przypomniał sobie słowa Weroniki, które powiedziała kiedyś na spacerze:
— Jeśli kiedyś zniknę, to właśnie tutaj. Nie wiedział, czy to był żart. Może nie.
Ale teraz wiedział, że nie szuka prawdy. Szukał jej. I wiedział, że już nigdy jej nie znajdzie. Wrócił do domu.
Zadzwonił do Janiny. — Przyjadę jutro do Nowego Targu — powiedział. — Chcę porozmawiać. Janina zgodziła się.
Spotkali się w kawiarni. Siedzieli długo, aż zamknęli lokal. Janina powiedziała, że Weronika często mówiła o tym, że boi się starości, że nie chce być ciężarem. Ale nigdy nie mówiła o śmierci.
Artur, dawny znajomy z obozu, też przyjechał do Sromowiec. Miał ochotę porozmawiać, ale Radosław go unikał. Nie chciał wracać do przeszłości. W końcu Radosław zdecydował się wrócić do życia.
Zaczął chodzić do pracy, spotykać przyjaciół. Ale czasem, gdy wieczorem wychodził na balkon, widział daleko błysk Dunajca i myślał o niej. Pewnej nocy, przy pełni księżyca, śniło mu się, że Weronika stoi na krawędzi i uśmiecha się do niego. Chciał krzyknąć, ale nie mógł.
Obudził się spocony. Zrozumiał, że to nigdy się nie skończy. Rano zadzwonił do śledczej. — Czy były jakieś nowe tropy?
— zapytał. — Nie — odpowiedziała. — Sprawa została zamknięta. Odłożył słuchawkę.
Wiedział, że musi iść dalej. Ale nie wiedział jak. Minął rok. Radosław wciąż mieszkał w mieście.
Czasem dzwonił do Janiny i Gabrieli, ale rozmowy były krótkie. Wszyscy starali się zapomnieć. Aż pewnego dnia zadzwoniła jego matka. — Synu — powiedziała.
— Znalazłam jeszcze jeden list. Radosław przyjechał do matki. W kopercie był drugi list od Weroniki. Był krótki:
„Nie obwiniaj siebie.
To był mój wybór. Nie chciałam cię ranić, ale nie mogłam żyć dalej. Pamiętaj, że cię kochałam. W.
”
Radosław czytał list wielokrotnie. Potem schował go do szuflady, obok pierwszego. Pomyślał, że przynajmniej ma te słowa. To było coś.
Teraz, po latach, Radosław wrócił do Sromowiec. Kupił małą chatkę nad rzeką, z dala od miejsca, gdzie to się stało. Siedzi na werandzie, patrzy na wodę, i wie, że Weronika jest tu, w spokoju. A on?
On będzie patrzył na rzekę, dopóki nie pojmie, że niektóre pytania nie mają odpowiedzi. Może wtedy będzie mógł naprawdę odejść.