Samochód gwałtownie zahamował, a ja poleciałam do przodu. Serce waliło mi jak szalone, gdy odwróciłam się do Krzysztofa. On tylko wzruszył ramionami i wycedził: – Dasz mi tę kartę do konta czy nie? Znam twoje zwyczaje do trwonienia pieniędzy.
Przez trzy lata tłumiony gniew uderzył mi do głowy. Pochyliłam się do przodu bez żadnych względów i powiedziałam twardo: – Pozwolisz, żeby w ten sposób odzywała się do twojej matki? On natomiast chodził do biura, żeby grzać krzesło. Jedwabna piżama przylegała do mojego drżącego ciała.
Nie miało znaczenia, czy będę musiała przejść dziesięć czy dwadzieścia kilometrów. Myślałam tylko o tym, żeby dotrzeć do szpitala. – Nie musi mnie pan odwozić do domu – powiedziałam do taksówkarza. – Proszę zatrzymać się przy całodobowym sklepie.
W świetle latarni wpadającym do samochodu zobaczyłam jego zmartwione oczy. Odpowiedział: – Wejdzie pani, kupi coś ciepłego do picia, poprosi pani ekspedienta o telefon i zadzwoni do rodziny. Ignorując wstyd, podeszłam prosto do kasy. – Pozwoli mi pan zadzwonić na minutę do rodziny?
Przystawiłam telefon do ucha drżącymi rękami. Niespełna dwadzieścia minut później hałas silnika rozdarł cichą noc przed sklepem. To był mój mąż. Ledwo postawił samochód i wbiegł do środka.
– Idziemy do domu – powiedział zduszonym głosem. Wyjął z kieszeni koszuli okulary do czytania i założył je. Spojrzał na mnie z determinacją: – Wejdziesz do tego mieszkania z podniesioną głową. Zrobiłam krok do przodu, utwardzając głos.
Odwróciłam się do Krzysztofa, podkreślając każde słowo: – Jutro wyślę pozew do sądu. Tracąc równowagę, pani Bożena zatoczyła się do tyłu. Nagle odwróciła się i pobiegła do mojej sypialni. Wbiegłam za nią do pokoju.
Krzyknęła: – Nie dolewaj oliwy do ognia! Potem odwróciła się do mnie z błagalnym głosem. Wziął pieniądze i schował do portfela. Szmery zaczęły docierać do moich uszu.
Powiedziałam do ochroniarza: – Proszę ją eskortować do wyjścia. Do widzenia. Krzyknęła za mną: – Kto popełni szaleństwo, pójdzie do więzienia! Krzysztof błagał: – Proszę, Kasiu, wyjdź do mnie na pięć minut.
Odpowiedziałam zimno: – Przejdź do rzeczy. Jestem ci winna 600 zł do jutra? Parsknął: – Bez pieniędzy i przyparci do muru. Nie mogę patrzeć, jak idzie do więzienia.
Obiecuję, że będę ci to winien do końca życia. Spojrzałam mu prosto w oczy: – Te 600 zł, o które mnie teraz błagasz, to dokładnie te same 60 zł, które dałam twojej matce sześć miesięcy temu na dziecko. A rodzina rannego dała wam czas do jutra. Używać litości ludzi, żeby mnie przyprzeć do muru?…
Dziś, gdy jest ostatni dzień na zapłacenie rannemu, przypadkowo twoja matka dostaje ostrego zawału, a koszt, co za zbieg okoliczności, to dokładnie te same dziesiątki tysięcy złotych. Krzysztof zbladł. Wyjęłam telefon i szybko wyszukałam numer do szpitala Bielańskiego. Powiedziałam do słuchawki: – Ty przyparłaś moją rodzinę do muru.
Zobaczymy, kto następny pójdzie do więzienia. Odwróciłam się do szefa ochrony: – Kasiu, przyjeżdżaj szybko na SOR do Bielańskiego. W drodze, z drżącymi rękami, zadzwoniłam do mecenasa Wójcika. W tym momencie do pokoju wszedł mecenas Wójcik.
Powiedziałam do Krzysztofa: – Nie odzywaj się do mnie więcej. Odzyskam dom do ostatniego grosza.