Het is avond, half acht ongeveer, en de stream loopt al een tijdje. Ik ben bezig met het avondeten, een simpel bordje met rijst en wat bijgerechten, en de chat kletst er vrolijk op los. Er wordt gevraagd of ik al gegeten heb, en ja, dat klopt, ik ben net begonnen. Iemand stuurt een aanbeveling voor een nummer, en ik knik goedkeurend.
Een ander vraagt of ik iets mankeer, omdat ik wat stil ben. Nee hoor, alles is prima, gewoon even focussen op het eten. Het gesprek gaat over van alles. Iemand noemt een beest dat onlangs in het nieuws was, een beer die ergens opdook.
Ik probeer me te herinneren waar ik dat zag, maar het schiet me even niet te binnen. Een kijker zegt dat het precies de beer was die een bekende streamer wilde zien. Grappig, zeg ik, die is gewoon op vakantie geweest en heeft hem toevallig gespot. De chat lacht mee.
Dan schakel ik over naar een ander onderwerp. Iemand vraagt naar het platteland, en ik vertel dat alles daar ongelooflijk vroeg dichtgaat. De winkels sluiten al rond drie uur ’s middags. Toen ik daar een keer was, kon ik niet eens avondeten halen.
De chat reageert verbaasd, maar ik haal mijn schouders op. Ik ben er als kind geweest, meer weet ik er niet van. Ondertussen blijf ik eten, en ik merk dat de tijd dringt. Het is bijna acht uur, en ik wil voor die tijd klaar zijn met dit karwei.
De chat moedigt me aan, en ik werk verder. Het is een beetje een gepuzzel met die bijgerechten, vooral de wortels. Ik vloek zachtjes als ik er weer een openbreek. Het is lastiger dan het lijkt, maar ik blijf doorgaan.
Een kijker suggereert dat ik een ander gereedschap moet gebruiken, iets om het makkelijker te maken. Ik zucht. Misschien moet ik inderdaad iets nieuws aanschaffen, maar voor nu red ik het wel. De chat plaagt me een beetje, en ik lach erom.
Het is gezellig, ondanks de chaos op mijn bord. Ik vraag aan iemand of die even naar buiten wil om sigaretten voor me te halen. De chat reageert met een stroom aan berichten. Er wordt gelachen, er worden grappen gemaakt.
Iemand zegt dat ik toch echt beter voor mezelf moet zorgen, maar ik wuif het weg. Het komt wel goed. Langzaam maar zeker vordert het eten. Ik ben bijna klaar, en dat is maar goed ook, want het is bijna acht uur.
Ik haal opgelucht adem als ik het laatste stukje op heb. De chat feliciteert me, en ik bedank ze. Het is gelukt, net op tijd. Dan begint het gesprek over reizen.
Iemand vertelt dat die binnenkort naar Vietnam gaat, en dat die daar flink gaat streamen. Ik luister aandachtig en zeg dat dat wel stoer is. De persoon in kwestie heeft een Japanse vriend die in Japan woont en ook streamt, en die is blijkbaar behoorlijk succesvol geworden. Daardoor kon die naar Vietnam.
Ik knik onder de indruk. De chat vraagt wanneer die vriend dan gaat, en het antwoord is januari, zes januari naar Nagoya. Ik zeg dat ik ook wel zou willen gaan, maar dat ik geen zin heb om te vertalen. De vriend spreekt trouwens prima Koreaans, dus dat scheelt.
De chat merkt op dat er alleen maar Japans wordt getypt, en ik grinnik. Misschien toch niet zo vloeiend dan. Ik schakel terug naar mijn eten. Het is een Japanse maaltijd, met rijst en wat kant-en-klare dingen.
Ik leg uit dat ik dit niet zomaar eet, maar dat ik het invries voor later. De chat is onder de indruk van mijn organisatie. Ik zeg dat het even geleden is dat ik met zo’n maaltijdbox werkte, dus ik hoop dat het goed is gelukt. Het is misschien wat aan de harde kant, maar dat hoort erbij.
Iemand vraagt waarom er bonen in zitten. Ik haal mijn schouders op. Bonen, gerst, het zit er allemaal in. Waarom zou ik gerst eten als ik ook gewoon gerstewater kan drinken?
Witte rijst is toch het lekkerst. De chat lacht om mijn voorkeur. Een kijker zegt dat ik nog veel te leren heb over Japans eten, maar ik houd mijn stand. Witte rijst is en blijft de beste keuze, zeker als ik op mijn dieet let.
’s Middags wil ik iets stevigs, en ’s avonds houd ik het bij havermout. Deze rijst is perfect voor die middagmaaltijd. De chat is verbaasd dat ik al maanden hetzelfde menu heb. Kipfilet, wortels, eieren, rijst.
Ik knik trots. Het werkt, en het houdt me op de rit. Af en toe eet ik wel eens iets anders, maar over het algemeen blijf ik bij dit schema. Iemand vraagt hoeveel ik weeg, maar ik weet het zelf niet precies.
Ik moet nog wat drinken halen, dus dat komt later wel. Terwijl ik verder eet, denk ik hardop na over rijst. Ik vertel dat ik volgende keer misschien wel een paar kilo wil meenemen uit Korea. De chat reageert enthousiast en biedt aan om me te helpen.
Ik doe alsof ik serieus nadenk over de logistiek. Vijf kilo, tienduizend won, dat zou toch moeten kunnen. Ik vraag of ze me dan honderd, tweehonderd zakjes kunnen sturen. De chat speelt het spelletje mee en zegt dat ze er wel voor zullen zorgen.
Ik grinnik en zeg dat ik anders wel de oliemannen inschakel. De chat lacht. Het gesprek gaat verder over rijstprijzen. Ik vertel dat goede rijst hier behoorlijk duur is.
Vorige keer betaalde ik zevenduizend voor tien kilo, maar nu is dezelfde zak bijna tienduizend yen. De prijzen zijn gestegen. Toch blijf ik bij dit merk, want het is gewoon ontzettend lekker. De chat vraagt waarom ik dan niet voor goedkopere rijst ga.
Ik antwoord dat het me niet om de smaak gaat, maar gewoon om de basis. Als ik maar rijst heb, maakt het me niet zoveel uit welke. Maar goed, deze bevalt me wel. Iemand merkt op dat ik beter twee keer vijf kilo kan halen dan één keer tien, vanwege het gewicht.
Ik knik. Dat is eigenlijk best een goed idee. Dan hoef ik niet zo zwaar te sjouwen. De chat is het met me eens, en ik besluit dat ik dat de volgende keer maar moet doen.
Opeens merk ik dat mijn bluetooth is uitgevallen. Geen wonder dat het geluid wat raar klonk. Ik herstel het snel en ga verder. De chat plaagt me met mijn technische problemen, maar ik negeer het.
Het is nu tijd om serieus te worden. Ik kondig aan dat ik nog een paar potjes ga spelen, vijf om precies te zijn, en daarna ga ik sporten. De chat reageert gretig. Iemand zegt dat ik beter niet kan stoppen met streamen, anders moet ik rijst kopen.
Ik lach hardop en speel het spelletje mee. Als ze willen dat ik blijf, dan moeten ze me maar rijst sturen. De chat belooft van alles, en ik doe alsof ik ze geloof. Een kijker zegt dat rijst in Korea veel goedkoper is.
Tien kilo voor veertigduizend won, dat is niks. Ik schud mijn hoofd. Hier betaal ik twee keer zoveel. De chat zegt dat ik dan maar beter kan verhuizen, maar ik wuif het weg.
Het is zoals het is. Ik kijk naar de klok en besluit dat het genoeg is geweest. Ik heb gegeten, ik heb gekletst, en nu is het tijd om te gaan sporten. De chat moppert dat ik anders moet stoppen, maar ik houd voet bij stuk.
Ik zeg dat ze zich geen zorgen moeten maken, dat ik later nog wel terugkom. De rijst komt volgende keer wel aan bod. Ik neem afscheid van de chat en zeg dat ze lief moeten zijn. Dan sluit ik de stream af en sta op.
De kamer is stil nu. Ik kijk nog even naar mijn lege bord en denk aan alles wat er is besproken. Het was weer een gezellige avond, vol gelach en kleine frustraties. Maar nu is het tijd om te bewegen.
Ik pak mijn spullen en ga op pad, met de belofte dat ik snel weer terug ben.