Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, Eric spojrzał na mnie tym swoim zimnym wzrokiem i rzucił: „Masz szczęście, że jeszcze tu stoisz”. Staliśmy w wąskim korytarzu, a ja czułem, jak ściany się do mnie zbliżają. Grupa, która jeszcze godzinę temu śmiała się z moich żartów, nagle zamieniła się w milczący mur. Thomas, mój najbliższy przyjaciel, stał obok niego i patrzył w podłogę.
Wszystko zaczęło się niewinnie, przy grillu na podwórku. Pamiętam, jak Eric opowiadał o swoich nowych inwestycjach, a ja tylko kiwałem głową, udając zainteresowanie. Potem ktoś podrzucił temat starego projektu, który wspólnie porzuciliśmy lata temu. Eric nagle spoważniał, a jego uśmiech zniknął jak ręką odjął.
„Wiesz co? Nigdy nie zapomniałem, że to ty nas wtedy olałeś” – powiedział cicho, ale tak, żeby wszyscy usłyszeli. Chciałem się tłumaczyć, przypomnieć mu, że to on wyjechał bez słowa, ale zanim otworzyłem usta, poczułem czyjąś dłoń na ramieniu. To była Martina, jego siostra.
„Daj spokój, nie warto” – szepnęła. Ale ja już wiedziałem, że to nie koniec. Eric podszedł bliżej i wyciągnął telefon z kieszeni. Na ekranie zobaczyłem zdjęcia, które robiłem lata temu – prywatne, zanim jeszcze zaczęliśmy się kłócić.
„Ciekawy masz album” – mruknął. Nagle zrozumiałem, że to wszystko było ustawione. Spotkanie, rozmowy, nawet ta kawa, którą mi przyniósł. Eric chciał mnie upokorzyć przy wszystkich, a Thomas mu na to pozwolił.
Mój najlepszy przyjaciel stał po jego stronie, nie odezwał się ani słowem w mojej obronie. Poczułem, jak coś we mnie pęka – zaufanie, które budowałem przez lata, rozsypało się w jednej chwili. „Myślałeś, że zapomnę, co zrobiłeś mojemu bratu? ” – zapytała Martina, ale w jej głosie nie było złości, tylko zmęczenie.
Eric zaśmiał się i schował telefon. „To jeszcze nie koniec, kolego”. Odwrócił się i wyszedł, a reszta grupy poszła za nim. Zostałem sam na środku korytarza, z cichym buczeniem w uszach i jedną myślą: oni coś planują, a ja nie mam pojęcia co.
Następnego dnia dostałem wiadomość od nieznajomego numeru. „Widziałem, co się stało. Mam coś, co cię zainteresuje, ale musisz przyjść sam”. Kiedy zapytałem, kim jest, odpowiedź brzmiała: „Ktoś, kto zna prawdę o twoim bracie”.
Zamarłem. Bo nikt – dosłownie nikt – nie wiedział o moim bracie, nawet Thomas. Więc skąd ta osoba o nim wiedziała?
I dlaczego właśnie teraz?