„Helenko, no cóż, nie wyszło, to nie wyszło” – powiedział Witek do słuchawki, a Helena tylko westchnęła. Dawno się przyzwyczaiła do tych krótkich rozmów, do tego, że wychodził do drugiego pokoju, mówił profesjonalnym tonem. Nawet podczas jej urodzin, gdy zadzwonił koło południa, nie powiedział nic więcej. Krystyna, jej matka, pomyślała wtedy: „No cóż, może tak właśnie ma być, może taki jest ich los”.
W sali restauracyjnej było gwarno. Helena śmiała się, nachylała do matki, szeptała jej coś do ucha. Witek wziął dłoń żony, podniósł do ust i pocałował. Krystyna podeszła do okna, patrzyła na gości.
Kuzynka Waleria nachyliła się do niej i powiedziała cicho: „To było po prostu kliknięcie jak licznik w maszynie do szycia”. Krystyna skinęła głową, ale nie odpowiedziała. „Pójdę tylko do łazienki przemyć twarz” – powiedziała do córki. „Wysłuchaj ciotki Zofii do końca, bo się obrazi”.
Na korytarzu po prawej stronie były toalety i szatnia, po lewej – pomieszczenia służbowe i wyjście ewakuacyjne. To tam usłyszała głos zięcia. Nie był to głos, do którego była przyzwyczajona. Mówił szybko, nie dając rozmówcy dojść do słowa.
Krystyna zrobiła kolejny cichy krok do przodu. Słowa były trudne do rozróżnienia, tylko szloch i fragmenty. „No dobrze, uciekłaś. Odwiozę ją do domu, a jak zapytają, no cóż, wyszła z restauracji jakieś 15 minut przed tym, ja nie zauważyłem.
Stałem tyłem do drzwi. Wsiadła do samochodu, żeby ochłonąć. No cóż, zdarzyło się”. Krystyna stała nieruchomo.
„Nie dzwoń do mnie więcej przed 10:00. Ja zadzwonię do ciebie. Do nikogo nie pisz. No nie płacz” – usłyszała jeszcze.
Potem zapadła cisza, a po chwili kroki Witka wracającego do sali. Schowała telefon do kieszeni płaszcza, zostawiając nagrywanie włączone. Z tym samym spokojem wróciła do stołu. Helena natychmiast odwróciła się do niej.
Witek nachylił się do żony z drugiej strony, a potem odwrócił się do teściowej: „Mam do ciebie pytanie”. Z torebki wypadła tylko spinka do włosów. „Do małej kieszonki. Włożyłam do torebki” – powiedziała Krystyna, a potem zwróciła się do całego stołu: „Minutę temu”.
Witek rozłożył ręce do gości, ale urwał, bo w kieszeni były kluczyki – te same, z nowym małym breloczkiem w kształcie czarnej kropelki, które Helena tego samego ranka włożyła do swojej małej ciemnozielonej torebki. „Witek, powiedz coś do mnie” – powiedziała Krystyna. Nagranie zostało zrobione dzisiaj, około 20 minut przed rozpoczęciem toastów. Witek chowa klucze do kieszeni marynarki.
Chciała tylko wziąć samochód, żeby pojechać do domu. „No cóż. No pomyśl”. Przyjaciółki Heleny cicho podeszły do niej.
Impreza trwała do końca. Dziwnie, ale trwała do końca. Ktoś poszedł po walerianę do menadżerki. Krystyna odwiozła Helenę do domu taksówką.
I o tym, jak zaraz po wypadku zadzwoniła do Witka do restauracji, a on przez telefon obiecał, że coś z tym zrobi. Trzeciego dnia po urodzinach do drzwi Krystyny zapukano. Telefony od przyjaciółek przekazywała matce do odbierania. Krystyna przeprowadziła się do córki.
„Masz siebie do opieki, córeczko” – powiedziała. Helena wróciła po jakichś 20 minutach z chlebem i paczką mleka, a jej policzki były lekko zaróżowione od zimna. To był pierwszy raz od ponad 20 dni, kiedy na jej twarzy pojawił się jakiś kolor. Wieczorami po pracy często przychodziła do matki, już nie do domu, do pustego mieszkania, ale do Krystyny.
Krystyna wzięła ją do rąk i powiedziała: „Obiecuję ci miłość i wierność do końca”.