Mieszkałem w bloku na parterze, a ona wchodziła do windy, kiedy ja już jechałem w górę. To wszystko zaczęło się od takich przypadkowych spotkań. Nie zwracałem na nie uwagi, zwyczajnie przyjmowałem to do wiadomości. Ale potem zauważyłem, że ona sama do mnie podchodzi.
Z czasem przestałem wracać do swojego mieszkania, a zacząłem wracać do nich. Robiłem kawę, czasem coś prostego do jedzenia. Ona pytała z pretensją do świata, ale nigdy nie odpowiadałem wprost. Był taki dzień, który pamiętam do dziś.
Zdjęła buty, rzuciła plecak w kąt i podeszła do mnie, kiedy siedziałem przy stole. Powiedziała coś, co brzmiało jak wyrzut. Ja tylko przyjąłem to do wiadomości. Potem wróciłem do kuchni z dziwnym uczuciem.
Z jednej strony spokój, z drugiej coś ciężkiego, czego nie umiałem do końca nazwać. Pamiętam też dzień, kiedy wracałem do domu po pracy. Spotkanie zostało odwołane, więc po drodze wstąpiłem do sklepu. Wszedłem do mieszkania cicho, bo ręce miałem zajęte.
Wstawiłem wodę na kawę, wyciągnąłem kubki, przygotowałem coś prostego do jedzenia. Zajrzałem do niej, a ona odwróciła się do mnie. Takim tonem nie mówiła do mnie od bardzo dawna. Powiedziałem, że idę na chwilę do toalety.
Potem poszedłem do salonu i włączyłem telewizor, jakby nic się nie stało. Była też sprawa mieszkania. Cena była spora, około 400, może bliżej 500 000 zł. Jedno przedpołudnie, jeden pokój w banku, kilka kartek do przejrzenia.
Teraz zostały tylko sprawy do załatwienia. Pytanie brzmiało: kto ją odprowadzi do przedszkola? Ona robiła coś do szkoły, ja przeglądałem jakieś dokumenty. Skąd ci to przyszło do głowy?
Bałem się, kiedy Elżbieta wypowiadała to imię tonem, którego nie potrafiłem do końca rozszyfrować. Masz do tego pełne prawo. Nie był to jeszcze strach, nie do końca. Jeśli chcesz, mogę do niego zadzwonić.
Na uroczystości było tłoczno. Rodzice szukali miejsc, machali do siebie, pokazywali palcami, gdzie jeszcze coś wolnego. Ktoś przemawiał do mikrofonu. Zobaczyłem dokładnie moment, kiedy to do niej dotarło.
Potem szybko wróciła do normalności. Zrobiła krok do przodu, jakby nic się nie stało. Przyspieszyła kroku, podeszła do niego i objęła go. Znaliśmy się od ponad 20 lat.
Ludzie wstawali, podchodzili do siebie. Śmiech, rozmowy, ktoś płakał, ktoś wołał dziecko, ktoś ustawiał wszystkich do zdjęcia. Powiedziałem cicho do jej ucha. Odpowiadałem, kiedy ktoś się do mnie zwracał.
Dariusz podszedł do mnie po chwili, wyciągnął rękę. Weszliśmy do środka. (odchrząknięcie) Będziesz mógł podjechać do mnie dziś wieczorem? To było coś znacznie cichszego, powolniejszego i przez to trudniejszego do uchwycenia.
To nie była wielka rozmowa, tylko szereg drobnych chwil, które składały się na coś, czego nie dało się nazwać jednym słowem.