Aniela stała w salonie i patrzyła na kartonowe pudła. Nowe, białe, błyszczące, obce. Przyklejona do nich żółta karteczka była jak cios w brzuch. „Witold – kuchnia.
Mama – sypialnia. ” Tylko tyle. Jej imienia nie było nigdzie. Weszła do sypialni, położyła się na łóżku.
Noc minęła w ciszy, ale nie spała. Leżała, wpatrzona w sufit, który nagle wydawał się obcy, jakby należał do innego życia. Co to, do cholery, ma znaczyć? O świcie usłyszała kroki na schodach.
Genowefa weszła do środka bez pukania, z filiżanką herbaty w ręku. Jej obcasy stukały po podłodze jak ostrzeżenie. „Tu postawimy szafę, tam łóżeczko dla Zosi. Kuchnia do remontu, łazienka też.
” Aniela ścisnęła kubek, aż zbielały jej kostki. Powiedziała cicho: „Wróciłam do domu. ” A Genowefa warknęła: „A one potrzebują spokoju, nie chaosu. ”
Następnego ranka Aniela zaczęła rozpakowywać nową pościel i wyciągać naczynia z kartonów.
Wtedy zauważyła, że Witold siedzi w kącie salonu, na swoim starym fotelu, i patrzy w okno. Aniela wstała, podała mu Zosię i poszła do kuchni. Ale z każdego kąta wyzierała obecność Genowefy. Milcząca, ale nie do zignorowania.
To już nie był ich dom. To był dom Genowefy, a oni byli w nim tylko gośćmi. Wieczorem, kiedy Witold wyszedł do łazienki, Aniela wzięła do ręki jego telefon. Nie miała pojęcia, dlaczego to robi.
Może po to, żeby zrozumieć. Otworzyła wiadomości i zamarła. Zobaczyła rozmowę, której nie znała. Wiadomość od Witolda do Genowefy.
„Już wszystko załatwione. Ona nie ma pojęcia. ” Potem jeszcze krótsze zdanie: „Tylko się nie zgadzaj na nic. ” Aniela czytała te słowa, aż zrobiło jej się ciemno przed oczami.
Wysłała je na swój email, potem na zapasowy, skopiowała do chmury i na pendrive. Jeden wsunęła do torebki, drugi do szuflady w sypialni, trzeci do kieszeni kurtki, której nikt nie nosił oprócz niej. Rano, kiedy Genowefa zaczęła rozpakowywać kolejne pudła, Aniela podeszła do Witolda. Spokojnym głosem powiedziała: „Wiem o wszystkim.
O Genowefie, o waszych planach, o tym, co chcesz zrobić. ” Witold tylko kiwnął głową, jakby czekał na tę chwilę. „Separacja prawna, nie do odkręcenia. Minimalną kwotę alimentów, wyliczoną przez sąd co do grosza, ani złotówki więcej.
” Aniela przełknęła ślinę. „Zgłosiłaś mnie do opieki społecznej za zaniedbanie dzieci” – powiedziała. „Przecież wiesz, że to nieprawda. ” A on spojrzał gdzieś w bok i odpowiedział: „Muszę się upewnić, że one już nigdy nie będą miały władzy nade mną.
”
Aniela wyszła z domu. Poszła do prawnika, potem na policję. Pokazała wiadomości, daty, dowody. Potem wróciła do mieszkania, spakowała swoje rzeczy i rzeczy Zosi do dwóch toreb.
Genowefa stała w progu kuchni, patrzyła na nią z góry. Aniela powiedziała tylko: „Ten dom przestaje należeć do mnie. Ale ty też nie będziesz miała tu nic do powiedzenia. ” Genowefa otworzyła usta, ale Aniela przerwała jej ruchem ręki.
Wyprowadziła się. Wynajęła małe mieszkanie na drugim końcu miasta. Rzeczy Anieli, jej letnie sukienki, książki, papiery z pracy – wszystko to, co miało być jej kotwicą po porodzie – schowała do kartonów, skatalogowała, gotowe do usunięcia. Potem usiadła na podłodze, przytuliła Zosię i płakała.
Ale tego samego wieczoru zadzwoniła do adwokata. „Proszę przygotować pozew. O pełną opiekę. I o zakaz zbliżania się Genowefy do naszego dziecka.
”
Mijały tygodnie. Witold nie dzwonił. Genowefa próbowała raz, ale Aniela nie odebrała. Nie pozwoli już nikomu wejść do jej świata bez zaproszenia.
Wstała, podeszła do okna, spojrzała na miasto. Wzięła głęboki oddech. Zaczyna się nowe życie. I tym razem to ona będzie pisać scenariusz.
Zosia spała w swoim łóżeczku, a Aniela zamknęła drzwi na klucz. Na drzwiach od wewnątrz przykleiła swoją własną żółtą karteczkę. „Tu jest nasz dom.
”
I to pierwszy raz, od bardzo dawna, powiedziała to z uśmiechem.