Ik zat weer eens door YouTube te scrollen en ineens kwam er een oude video van mezelf voorbij. Ik was met een vriend aan het kijken naar een optreden van een band die we allebei leuk vonden, en toen zei hij: “Wacht even, is dat niet die gast van die red light district video? ” Ik moest lachen. Die video is inderdaad legendarisch geworden.
Iedereen kent die fout van die zanger, maar wat de meeste mensen niet weten, is dat die band er alles aan deed om live te spelen. Zelfs in de regen of sneeuw, ze weigerden te lip-syncen. Die ene keer had de zanger de verkeerde toonsoort te pakken, en dat werd een van de beroemdste bloopers ooit. Maar goed, dat is niet waar het om draait.
We bleven kijken en kwamen terecht bij een video van een ander optreden. Mijn vriend zei: “Die gast is echt een knapperd, hè? ” Ik keek beter en moest toegeven: “Ja, dat is hij zeker. ” We zagen dat hij ook in Japan actief is geweest, en dat hij onlangs een foto had laten maken door een fotograaf die we allebei kenden.
Die fotograaf had ook de foto’s gemaakt voor de comeback van die band. Het was een klein wereldje. Toen schakelden we over naar een live-uitzending van een honkbalwedstrijd. De commentatoren hadden het over een Japanse speler die in Amerika speelt.
Mijn vriend zei: “Die gast is net zo oud als wij. ” Ik keek naar de speler en dacht: “Echt? Die ziet er jonger uit. ” We begonnen te praten over hoe oud sommige spelers zijn, en dat ik in Amerika waarschijnlijk ook voor jonger zou doorgaan.
Mijn vriend lachte: “Ja, jij zou daar zeker voor 25 doorgaan. ” Ik zei: “Nou, in Korea denken ze dat ik ouder ben. ”
We bleven kijken en zagen een geweldige verdedigende actie. “Did you see that double play?
” riep ik. “Ja, dat was fantastisch,” zei mijn vriend. We hadden het over een speler die altijd lacht, zelfs als zijn team verliest. “Die gast is echt iets bijzonders,” zei ik.
“Hij heeft zo’n positieve instelling. ” Mijn vriend knikte: “Ja, dat is bewonderenswaardig. ”
Later die avond gingen we verder met het kijken naar video’s van Japanse artiesten. Mijn vriend vroeg: “Heb je die Japanse versie van dat liedje gehoord?
” Ik zei: “Nee, maar ik heb gehoord dat die zanger goed Japans spreekt. ” We zochten het op en waren onder de indruk. “Zijn uitspraak is echt goed,” zei ik. “Ja, beter dan de meeste buitenlanders,” antwoordde mijn vriend.
We raakten aan de praat over Japanse taal en cultuur. Mijn vriend vertelde dat hij ooit een fout had gemaakt met een Japans woord. “Je moet oppassen met ‘kikan’ en ‘jikan’,” zei hij. “Die worden vaak door elkaar gehaald.
” Ik lachte: “Ja, dat is een klassieke fout. ” We hadden het ook over eten. “Ken je die plek in Nagoya voor miso nikomi udon? ” vroeg ik.
“Ja, die is beroemd,” zei hij. “Daar moet je echt naartoe als je in de buurt bent. ”
Uiteindelijk keken we naar een video van een Koreaanse band die in Japan optrad. Mijn vriend zei: “Die zanger is echt een alleskunner.
” Ik knikte: “Ja, hij kan zingen, acteren en nog veel meer. ” We waren onder de indruk van zijn veelzijdigheid. Toen de avond vorderde, zei mijn vriend: “Ik ga naar huis, het is al laat. ” Ik zei: “Ja, ik blijf nog even.
” Hij stond op en zei: “Welterusten, en geniet nog van de rest van de avond. ” Ik zwaaide en zei: “Jij ook, tot morgen. “