De stream was amper begonnen of de eerste vraag kwam al binnen. Iemand vroeg of hij echt ging stoppen met zijn baan om fulltime te streamen, met een lagere jaarinkomen als gevolg. Hij grinnikte en zei dat dat inderdaad het plan was. Minder salaris, stoppen met het vaste werk, dat was de formule.
Het gerucht ging al rond, maar officieel was er nog niets bevestigd. Toch leek zijn besluit steeds vaster te staan. Het probleem was alleen dat hij al een tijdje geen beweging had gehad. Zijn lichaam voelde anders aan, stugger, zwaarder.
Hij zag er nog prima uit, maar hij wist donders goed dat hij weer moest gaan sporten. Morgen dan maar, zei hij tegen zichzelf, al klonk het meer als een hoop dan als een plan. Hij wreef over zijn zij en mompelde dat hij echt aangekomen was. Het was niet dramatisch, maar het was er wel.
Terwijl hij dat zei, dwaalden zijn gedachten af naar eten. Hij had honger, eigenlijk al de hele stream. Het gesprek verschoof naar de WBC en de ticketverkoop. Hij legde uit dat alleen mensen met een VIP-status of een seizoenskaart voor het Giants-stadion als eerste in aanmerking kwamen.
De gewone mensen, zoals hij ze noemde, hadden nog geen schijn van kans. Mastercard-houders konden meedoen aan een loterij, maar hij had geen Mastercard. Hij vroeg half serieus of iemand in de chat er een had en die wilde lenen, zodat hij in ieder geval een kans maakte. Maar zelfs als hij via die weg een ticket kon bemachtigen, dan nog zou het een strijd worden, want als Otani zou spelen zou iedereen erheen willen.
Zelfs zonder Otani zouden de kaarten vliegen. Hij zuchtte. Hij haatte het gedoe eromheen. En dan die prijzen.
Losse tickets waren rond de dertigduizend yen, maar daar kwamen nog allerlei kosten bij. Servicekosten, commissies, het liep al snel op tot boven de drieduizend extra. Hij vond het gierig, maar ja, wat moest je anders. Hij wilde er gewoon bij zijn.
Het gesprek schoot alle kanten op, zoals gebruikelijk. Hij had het over eten, over wat hij lekker vond. Iemand vroeg of hij van curry hield. Ja, maar hij gaf de voorkeur aan curry-udon boven gewone curry met rijst.
Vooral die dikke, stevige noedels in een rijke, stroperige saus. En een gebakken ei erbij, dat maakte het helemaal af. Hij had al dagen zin in die combinatie. Ook noemde hij jeyuk-bokkeum, dat pittige varkensvlees, al had hij het gevoel dat hij de naam door elkaar haalde.
Hij lachte om zichzelf. Hij haalde die twee woorden altijd door elkaar. Op een gegeven moment vroeg hij aan de chat hoelang hij al aan het streamen was. Hij kon het zelf niet goed inschatten, want hij voelde zich al een beetje gedesoriënteerd.
Zijn handen waren koud en hij merkte dat hij rilde. De ruimte voelde vreemd aan. Hij vroeg zich hardop af of het aan de temperatuur lag of dat hij gewoon koud had. Toen hoorde hij ineens dat iemand in de chat zei dat hij een uitwisselingsstudent was in Tokio.
Ja, dat klopte. Hij zat op de universiteit. De chat reageerde geamuseerd. Een student in Tokio, dat klonk duur.
Ze noemden hem een rijkeluiszoontje. Hij lachte erom, maar bevestigde het niet echt. Hij legde uit dat hij gewoon werkte naast zijn studie, dat het allemaal wel lukte. De Japanse karakters in de chat werden genoemd, hoe moeilijk die wel niet waren.
Hij gaf toe dat het lastig was. Hij vroeg zich hardop af hoe je sommige tekens ooit moest schrijven. Even later pakte hij een mes en merkte op dat het bot was geworden. Hij zou het binnenkort moeten slijpen.
Hij stond op, liep naar de keuken en begon het eten voor te bereiden. Er lag een pak curry in de kast, maar hij wist niet precies hoe hij het moest openmaken. Hij peuterde aan het plastic en toen hij het eindelijk open had, keek hij tevreden naar de inhoud. Hij besloot dat hij vandaag niet al te streng voor zichzelf zou zijn.
Een beetje genieten mocht. Hij haalde wat ingrediënten tevoorschijn en begon te koken. Hij legde uit dat hij voor de curry-udon zou gaan, maar dat hij ook nog wat karaage had liggen. Hij hield van gefrituurd eten, dat kon hij niet ontkennen.
De combinatie van knapperige kip met romige curry was voor hem een van de beste dingen die er bestonden. Iemand in de chat suggereerde dat hij er een krokket bij moest doen. Hij vond dat een goed idee. Hij had nog diepvrieskroketten liggen.
Hij begon ze te frituren, al ging het niet zo vlot als hij wilde. Hij klaagde dat de olie niet heet genoeg werd. Even later was hij toch tevreden. Toen het eten klaar was, nam hij een hap.
Het was heet. Hij blies op de noedels en zei dat hij het eigenlijk te warm vond. Hij zou even moeten wachten. Hij nam een slok water en keek naar de tijd.
Het was al acht uur geweest, dat had hij niet door gehad. Zijn avondeten was laat vandaag. Hij vroeg aan de chat of zij al gegeten hadden. Terwijl hij at, vertelde hij over de Japanse keuken.
Hij legde uit dat in Korea ingelegde radijs vaak bij het eten werd geserveerd, maar dat het in Japan een apart gerecht was, een soort bijgerecht. Hij zei dat het in Japan gewoon een bijgerecht was, geen bijgerecht bij het eten, maar gewoon ernaast. Hij maakte het zelf ook wel eens. Hij vond het de lekkerste manier om radijs te eten.
Hij had het geleerd van een kookprogramma op televisie, van een zender waar hij veel naar keek. Hij had er veel van opgestoken. Het gesprek verplaatste zich naar platforms en livestreamen. Hij zei dat hij geen zin had om op YouTube te gaan streamen.
De chatvertraging was daar veel te groot en de regels waren strenger, vooral wat betreft auteursrechten. Hij wilde geen muziek afspelen of iets dergelijks, want dan zou hij constant problemen krijgen. Hij streamde niet om geld te verdienen, dus hij zag geen reden om zich daaraan te onderwerpen. Dit platform was meer zijn stijl.
Hij vond het prettiger om hier met een kleinere groep mensen te praten. Iemand in de chat stuurde een reactie over muziek. Hij vroeg of er nog iets goeds uitkwam. Hij scrolde door zijn lijst en merkte op dat er een band was die in Japan steeds populairder werd.
Hij had hun nieuwste werk beluisterd, maar hij kon er niet veel mee. Het was niet slecht, maar het raakte hem niet echt. Hij zette een paar nummers op en liet de sfeer even hangen. De chat reageerde gemengd.
Iemand vroeg of hij een fiets had, want zijn universiteit was zeker ver weg. Hij antwoordde dat hij inderdaad met de fiets ging. Een fiets was in Tokio bijna onmisbaar, zeker als je niet elke dag de trein wilde nemen. Hij vertelde dat hij laatst nog een lange rit had gemaakt en dat het wel fijn was om zo door de stad te rijden.
De afstanden vielen mee, maar het was toch elke dag een stukje. Hij wist dat hij meer zou moeten bewegen, maar het kwam er steeds niet van. Hij zuchtte. Hij had goede voornemens, maar die verdampten meestal voordat de dag begon.
Hij had het over zijn ambitie, maar zei er tegelijk bij dat het vooral een idee was. Hij wilde meer discipline, maar hij wist niet goed waar te beginnen. Hij nam nog een hap van zijn eten en keek naar de chat. Een kijker stelde voor om wat vaker te streamen, want ze miste zijn uitzendingen.
Hij zei dat hij doordeweeks druk was met studie en werk, en dat hij meestal pas later op de avond kon streamen. Soms lukte het, soms niet. Hij vroeg de kijkers om de meldingen aan te zetten, dan konden ze zien wanneer hij live ging. Hij benadrukte dat hij niet altijd kon streamen, maar dat hij het leuk vond om te doen wanneer het uitkwam.
Een andere kijker vroeg of hij zijn woonkamer had ingericht met een nieuwe luchtbevochtiger. Hij bevestigde dat en zei dat hij er erg tevreden over was. Het was zo’n apparaat dat ook de lucht kon verwarmen, waardoor hij de airconditioning niet eens meer nodig had. Hij noemde het merk en zei dat dat type in Japan erg populair was.
Hij had er via YouTube veel positieve verhalen over gezien en het stelde niet teleur. Hij liet het zien aan de camera en wees naar de stoom die eruit kwam. De chat reageerde enthousiast. Hij zei dat het apparaat het hele huis comfortabel maakte, zelfs in de koude maanden.
Hij kwam terug op het onderwerp van fysiek welzijn. Hij zei dat hij het gevoel had dat zijn lichaam veranderde. Hij had last van zijn maag, alsof die constant leeg was. Hij grapte dat hij een bodemloze put had.
Even dacht hij aan een ander gerecht, maar besloot dat het misschien te veel zou zijn. Hij vroeg zich af of hij iets gezonds kon eten, maar wist al dat hij waarschijnlijk toch weer voor iets vet zou kiezen. Hij lachte erom en schudde zijn hoofd. Het leek alsof hij zichzelf niet helemaal serieus nam, maar tegelijkertijd was het duidelijk dat hij zich zorgen maakte over zijn gezondheid.
Hij zei dat hij weer moest beginnen met sporten, maar dat hij het steeds uitstelde. Hij hoopte dat het morgen anders zou zijn. Een kijker raadde hem een restaurant aan in Shinjuku, waar hij eerder had gegeten en waar het volgens haar goed was. Hij herinnerde zich dat hij laatst in Shinjuku kip had gegeten, maar de naam van het restaurant was hij vergeten.
Hij zei dat je Koreaans eten niet met Japans eten kon vergelijken. Het was een ander soort ervaring. Hij vertelde dat hij over het algemeen niet zo van jajangmyeon hield, dat hij er zelfs geen geld aan uit wilde geven. Hij begreep niet waarom Koreanen er zo dol op waren.
De saus was in zijn ogen niet bijzonder. Hij gaf toe dat Japan ook een eigen versie van jajangmyeon had, maar hij at het zelden. Het was gewoon niet zijn smaak. Hij zuchtte diep en zei dat hij zich al de hele dag benauwd voelde.
Hij vroeg zich af of het door de alcohol kwam van de vorige avond. Hij had iets te veel gedronken en nu zat er iets in zijn borstkas. Hij kon het niet goed uitleggen, maar het voelde niet fijn. Hij hoopte dat het vanzelf over zou gaan, maar hij wist niet of dat verstandig was.
Toen verschoof het gesprek naar zijn plannen voor de toekomst. Een kijker zei dat hij als student veel tijd had en dat hij vaker moest langskomen. Hij gaf toe dat zijn schema niet al te strak was, maar dat hij toch vaak moe was. Hij zei dat hij misschien wat meer moeite kon doen om vaker te streamen, maar dat hij er geen hoge verwachtingen van wilde scheppen.
Hij stelde voor dat kijkers gewoon de meldingen aanzetten, zodat ze wisten wanneer hij er was. Hij zei dat hij dan wel zou verschijnen wanneer het hem uitkwam. Iemand vroeg naar zijn favoriete idool. Hij zei dat hij een fan was van een bepaalde groep en dat hun nieuwste single net was uitgekomen.
Hij had hem besteld bij Amazon, maar zijn bestelling was geannuleerd. Hij had het pas laat ontdekt, eigenlijk de avond ervoor. Hij was behoorlijk geïrriteerd, want hij had er al weken naar uitgekeken. Hij legde uit dat er verschillende versies waren van de single, met een miniboekje en een blu-ray of dvd erbij.
Hij had gekozen voor de versie met de blu-ray, omdat hij die toch beter vond. Na de annulering was hij meteen naar Shinjuku gegaan, naar een cd-winkel, en had hij het album daar alsnog gekocht. De winkel had het nog op voorraad en hij was opgelucht. Hij zei dat het leuk was om weer eens in een fysieke cd-winkel te zijn.
Zoiets deed hij niet vaak meer, maar het had iets nostalgisch. De winkel in Shinjuku bleef tot tien uur open, dus hij had er net op tijd kunnen zijn. Hij was blij dat hij het had kunnen bemachtigen. Iemand vroeg of hij ook bekend was met de concerten van de groep.
Hij zei dat hij nog geen kaartjes voor optredens had weten te bemachtigen, maar dat hij hoopte dat het binnenkort zou lukken. Hij zou graag een keer live optreden zien. Het liefst met een paar nummers van de nieuwe single erbij. Hij klonk hoopvol, al wist hij dat het lastig zou worden.
De sfeer in de chat was ontspannen. Hij at verder en reageerde af en toe op wat er voorbijkwam. Iemand stuurde een hartje, hij bedankte. Een ander vroeg of hij nog plannen had voor het weekend.
Hij zei dat hij wilde uitrusten en misschien wat wilde sporten, maar dat hij zich er niet al te veel op wilde vastpinnen. Hij wilde vooral doen waar hij zin in had. Hij haalde zijn schouders op en nam nog een hap van zijn curry-udon. Het was inmiddels een beetje afgekoeld, precies goed.
Hij knikte goedkeurend. De smaak was precies wat hij nodig had. Hij zei dat hij van plan was om nog een tijdje te streamen, zolang hij zich goed voelde. De chat reageerde met enthousiaste berichten en hij lachte.
Hij voelde zich eindelijk wat meer op zijn gemak.