De reclame overdrijft een beetje. Het principe dat het gaat verwarmen als je zweet. Als je gelooft dat het werkt, dan werkt het. Dat warmtedoek zou huiddroogte veroorzaken.
Honden zijn schattig. De oudere man met wie ik werk zegt altijd dat HeatTech geweldig is, maar ik vraag me af of mijn huid er niet droog van wordt. Die elektriciteit betaal je uit je belastinggeld. Ik geef hier enorm veel kleur.
Maar goed, ik heb mijn bluetooth-microfoon meegenomen naar dit park. Alleen hier is het eigenlijk raar om te roken en zo moet ik het doen. Als ik zing, klinkt het niet eens zo slecht. Ik weet het niet precies.
Maar er is wel politie. Is dat politie of een beveiliger? Hij wordt nu uitgescholden omdat hij op een skateboard reed. Blijkbaar mag dat hier niet.
Dat wist ik niet. Zelfs hier mag je dus van alles niet doen. Er is gewoon geen plek om te oefenen. Waar je ook gaat, nergens kun je oefenen.
Op het platteland heb je tenminste veel grond en ruimte, maar in Tokio staan er overal huizen naast elkaar en is het meteen te luid. Het zou beter zijn als ze aparte plekken daarvoor zouden maken. Ik heb zelf niet veel geoefend, en als ik naar een park ging, stond er overal dat alles verboden was. Dan heeft niemand een plek om te oefenen.
Zo ben ik er eigenlijk mee gestopt. Je moet behoorlijk veel oefenen om het goed te kunnen. Ik ben een beginner, dus ik heb de wielen vervangen door stillere exemplaren. Ik heb alles zelf in elkaar gezet, de wielen apart gekocht en zo.
Maar zelfs dan maken de wielen nog wat geluid. Ik heb ook een cruiserboard, maar sinds ik stream, gebruik ik die bijna niet meer. Die is zachter. Als ik hem goed zou kunnen besturen, zou ik hem gebruiken om naar de convenience store te gaan, maar ik kan het gewoon niet goed genoeg.
En daar gaat hij, die agent. Nu wordt hij echt uitgescholden. Hij loopt langzaam. Ja, hij krijgt op zijn kop.
Het is bijna tien uur. Oké. Zijn er nu mensen aanwezig of niet? Ik hoor achter me iemand die geluid maakt als een mug.
Maar weet je wat? Toen ik vroeg of mensen op aanbevelen wilden drukken, deed niemand dat. Jullie zijn dus duidelijk met iets anders bezig of aan het multitasken. Iemand slaapt.
Ik neem even pauze en ga zo weer verder. Sommige mensen in mijn chat zeggen gewoon niets. Dat is ook prima, maar als je toch aan het kijken bent, kun je ook even op aanbevelen drukken. Sommige mensen luisteren misschien in de radiomodus.
Ik weet niet precies hoe mensen AfreecaTV gebruiken, maar als je kijkt, helpt het me enorm als je op aanbevelen drukt. En als je even gedag zegt, is dat nog beter. Het is een soort gewoonte geworden, maar het wordt zeer gewaardeerd. Als ik hier wegga, draai ik nog even bij Daiso en dan ga ik naar huis.
Check. Koe-san, bedankt zoals altijd. Ik kijk zelf niet op AfreecaTV, dus ik zie alleen de thumbnails. Maar mensen die op mobiel kijken, kunnen de radiomodus gebruiken.
Dan blijft het geluid op de achtergrond doorgaan, ook als je de app verlaat. Op mobiel moet je de app toch verlaten als je wilt bellen of een bericht wilt sturen of internetten. O, ineens is er iemand binnengekomen. Hallo.
Het is duidelijk dat wanneer een kijker plotseling binnenkomt terwijl er veel mensen kijken, dat zichtbaar wordt. Ze klikken en kijken dan of ze blijven of weer weggaan. Zo werkt het nu eenmaal. Het verzamelen van kijkers is niet zo moeilijk.
Het moeilijkste op AfreecaTV is om kijkers te behouden. Iemand klikt op je stream, maar om ze in je kamer te houden, dat is pas echt lastig. Als je gewoon zit te praten, gaan mensen meteen weg, tenzij je extreem grappig bent of een heel mooi gezicht hebt. Het is niet zo moeilijk om mensen binnen te halen, maar om ze ook al is het maar één seconde langer te laten kijken, dat is het moeilijkste.
De mensen die dat goed kunnen, die zijn echt knap. Ik zie het altijd. Mijn kamer heeft niet zoveel kijkers, dus ik zie precies wie er binnenkomt en weer weggaat. Er zijn maar weinig mensen die lang blijven.
De meesten komen binnen, kijken even en gaan weer weg. En sommigen zeggen één ding en verdwijnen dan. Ik ben niet bijzonder knap en ik ben ook niet zo goed met woorden. Ik ben te serieus.
Het is echt moeilijk. Als je eenmaal vaste kijkers hebt, heb je altijd wel een paar mensen die blijven kijken wat je ook doet. Maar AfreecaTV kan behoorlijk kil zijn. Stel dat ik een game-streamer was en altijd games speelde, dan komen mensen die van gamen houden.
Maar als ik ineens een eetstream zou doen, zouden mijn vaste kijkers niet komen. Zo werkt het. Dat is precies waarom ik in bijna vijf jaar niet groot ben geworden. Zodra ik ga zingen of een game speel, verliezen mensen hun interesse en gaan ze weg.
Mensen die niet typen, kijken gewoon stilletjes mee. Maar zodra ik ga zingen of gamen, denken ze en weg zijn ze. De stille kijkers blijven alleen als ze je kunnen horen of zien zonder dat je ineens iets anders gaat doen. Dat is het moeilijke deel.
Hoeveel kijkers heb je nodig om succesvol te zijn? Ik denk dat je minstens honderd vaste kijkers nodig hebt om echt iets voor te stellen. Twintig of dertig is niet zo moeilijk, natuurlijk zijn er ook kamers waar niemand komt. Maar dat gebeurt vooral bij kleinere streamers.
Bij mij is er een enorm verschil tussen een praatstream vanuit huis en een reisstream of buitenstream. Kijkers willen niet per se met mij praten, ze willen nieuwe beelden zien, straten in Japan, landschappen, iets nieuws. Dat is het moeilijke. Nu is er in Tokio iets begonnen genaamd Go To Travel, een overheidssubsidie.
Daardoor reizen mensen door heel Japan en ineens verschijnen er weer coronagevallen in alle regio’s. Eerlijk gezegd waren er buiten Tokio, Osaka en Fukuoka bijna geen besmettingen. Toen Go To Travel begon, was Tokio uitgesloten omdat er zoveel besmettingen waren. Mensen in de provincie worden nerveus als er iemand uit Tokio komt.
Maar Tokio heeft nu eenmaal de meeste inwoners. Zonder Tokio is toerisme in Japan niet rendabel. De regio’s rond Tokio en Kansai hebben het nu heel zwaar. De overheid probeert de economie te stimuleren met kortingen van 35 procent.
Sinds oktober is het begonnen en nu mogen ook mensen uit Tokio reizen. Iedereen gaat naar Hokkaido of Okinawa. Ik ben zelf ook naar Kyoto geweest. Het verschil met Tokio was duidelijk.
In Tokio denken mensen: er zijn nu eenmaal honderd of tweehonderd besmettingen per dag, dat hoort erbij. In Kyoto waren er maar drie per dag. De kans dat iemand uit Kyoto zelf een cluster vormt is klein, maar het risico dat iemand uit Tokio het virus komt brengen, dat is de zorg. Als je aan de economie denkt, wil je dat mensen van buiten komen.
In Kyoto zaten vroeger heel veel buitenlandse toeristen. Die zijn er nu niet meer. De mensen die van toerisme leven, moeten toch iets verdienen. Ze willen dat mensen uit Tokio komen, maar ze zijn ook bang dat die mensen het virus meebrengen.
In Tokio hangt bij elke winkel wel een bordje met het verzoek om een masker te dragen. In Kyoto waren de teksten veel harder: zonder masker geen toegang. En bij elke deur kreeg je ontsmettingsmiddel aangeboden: eerst dit gebruiken. In Tokio staat het gewoon bij de ingang en moeten klanten het zelf doen.
Sommigen doen het niet, maar bijna iedereen draagt wel een masker. Er zijn dus wel verschillen. Intussen stijgen ook in Hokkaido de besmettingscijfers. Of dat uit Tokio komt of van elders, niemand weet het.
Japan is niet zo georganiseerd als Zuid-Korea. In Korea kun je zien waar iemand is geweest, welke Starbucks, welk metrostation, alles wordt geregistreerd. In Japan is dat niet zo. Tenzij ik het zelf vertel, weet niemand waar ik ben geweest.
In Korea moet je bij een pc-café je naam en telefoonnummer achterlaten. Dat doen ze hier niet. Als ik besmet ben en niet wil zeggen waar ik ben geweest, dan is dat gewoon het einde. Er is geen dwang.
Daarom denk ik dat het in Japan nog wel even zal duren voordat dit voorbij is. Jaren misschien. Er zijn geen boetes voor het niet dragen van een masker. Mensen doen gewoon wat ze willen.
Gisteren was het Halloween. In Tokio komen normaal veel verkleedde mensen samen bij Shibuya, drinken en herrie maken op straat. Dit jaar was het rustiger, hoorde ik. Maar in Osaka en Fukuoka zag ik op internet enorme mensenmassa’s.
En Shibuya is hoe dan ook altijd druk, ook zonder Halloween. Mensen denken: als ik maar een masker draag, kan ik gewoon uit eten en winkelen. Dus er lopen sowieso veel mensen rond. Bij het station van Shibuya staat altijd zo’n groep mensen die roept dat maskers nutteloos zijn.
Ze zeggen: waarom blijven jullie jezelf voor de gek houden? Die mensen dragen zelf geen masker en praten door een microfoon tegen voorbijgangers. Een paar maanden geleden heeft die groep zonder maskers een hele ronde met de Yamanote-lijn gedaan, met tientallen mensen samen. Er bestaan zulke groepen ook in Korea, zo te horen.
Ze blijven actief bij Shibuya, delen pamfletten uit en roepen dat het coronavirus een leugen is of gewoon een verkoudheid. Het is geen officieel protest, maar het lijkt er wel op. Niemand kan ze stoppen, er is gewoon geen wet die dat verbiedt. In Japan mag je in de trein, bus of taxi doen wat je wilt.
Als iemand geen masker wil dragen, niets aan te doen. Mensen kijken wel vreemd op, vooral als zo iemand naast je gaat zitten en zit te hoesten. Maar verder gebeurt er niets. Ik ken de situatie in Korea alleen van wat kijkers me vertellen, ik ben er niet geweest sinds dit begon, maar het is duidelijk anders dan hier.
Onlangs gaf de overheid iedereen honderdduizend yen uit eigen zak. Het was bedoeld om de economie te stimuleren, maar de meeste mensen gebruiken het gewoon om rond te komen. Ik heb zelf ook te maken gehad met minder werk vanwege corona. Ik kon niet naar kantoor en werkte soms maar twee of drie dagen per week.
Nu werk ik weer vijf dagen, maar toen was mijn salaris veel lager. En de huur moest nog steeds betaald worden. De belasting werd niet verlaagd. De sociale premies moesten ook doorlopen, al kon je daar wel uitstel voor krijgen omdat zoveel mensen door corona geen geld hadden.
Mensen die honderdduizend yen ontvangen en geen reserve hebben, geven dat uit aan levensonderhoud. Alleen mensen die al genoeg geld hebben, kunnen ermee winkelen of op reis. Ik heb het ook gebruikt voor huur en belasting en boodschappen. Maar onlangs zei een overheidsfunctionaris dat die uitkering zinloos was geweest, omdat mensen het niet uitgeven maar sparen.
Dat komt doordat die mensen altijd in rijkdom hebben geleefd. Ze hebben nooit meegemaakt dat ze de huur niet konden betalen. Ze weten gewoon niet hoe het is. Terwijl zoveel mensen echt geholpen zijn met die honderdduizend yen.
Er was ook nog een discussie over een extra uitkering, maar dat ging uiteindelijk niet door. Natuurlijk zou je die alleen moeten geven aan mensen die het echt nodig hebben. Hoe kun je anders iets doen? Die mensen kregen het geld via hun gemeente.
Ze vulden een formulier in en het bedrag werd naar hun rekening overgemaakt. Dan heb je ook nog de kwestie van thuislozen. Sommigen zijn dakloos omdat ze geen keus hadden, maar er zijn ook mensen die het zelf zo willen. Ik weet het niet precies, maar er zijn er veel.
Daklozen helpen elkaar, leven vrijer, zonder baas. Maar moet je die ook steunen met belastinggeld? Dat vraag ik me persoonlijk af. Over de uitkering zelf: ik ben blij dat ik contant geld kreeg in plaats van cadeaubonnen.
Met bonnen had ik de huur niet kunnen betalen. Huur uitstellen kan bijna niet. Belasting kun je soms uitstellen, maar huur moet gewoon betaald worden. Anders word je eruit gezet.
Toen ik erover nadenk, was ik heel dankbaar voor dat geld. Ik kon echt niet naar mijn werk. Zelfs als ik wilde, zonder werk en inkomen kan ik niet zomaar wat doen. Ze zeggen wel dat er meer komt, maar realistisch gezien betwijfel ik het.
En de Olympische Spelen? Er zijn mensen die ze per se door willen laten gaan. Ik denk zelf dat ze het beter kunnen opgeven. Maar als ze het afgelasten, zijn alle voorbereidingen voor niets geweest.
Aan de andere kant, als ze wel doorgaan, met de Europese coronastammen die veel besmettelijker lijken, dat is ook een risico. Het virus blijft veranderen. Vorig jaar hadden mensen al tickets gekocht, met op de achterkant in kleine lettertjes dat er geen restitutie mogelijk was. Nu geven ze toch geld terug.
Of er atleten komen? Geen idee, ik ben zelf geen atleet. Ik kan het niet weten. Zelfs zonder corona maak ik me zorgen over aanslagen op zo’n groot evenement.
Denk aan die terreurdreiging. Het zou me niet verbazen. Je kunt niet zomaar zeggen: het is te gevaarlijk, we doen het niet. Maar het IOC is ook niet helemaal betrouwbaar.
We moeten het gewoon afwachten. Als Tokio het niet doet, wanneer krijgt Japan dan nog eens de Spelen? Eén Olympische Spelen trekt enorm veel buitenlandse toeristen en dat helpt de economie zo veel. Daar kun je niet zomaar afstand van doen.
Er is al zoveel geld in gestoken. 2020. Toen ik klein was, klonk dat als een verre toekomst. En nu leven we in een tijd waarin je niet eens naar het buitenland kunt.
Dat had ik nooit kunnen bedenken. Vroeger kon ik in het weekend even naar Korea, een ticket boeken, een rugzak om en gaan. Even shoppen, mensen ontmoeten, lekker eten. Dat kan nu niet meer.
Dan hoor je mensen zeggen: ik wil tien mensen besmetten. Wat een onzin. Waar slaat dat op? Echt bespottelijk.
Die persoon is gek geworden door corona. Hoe kun je zoiets zeggen? Het slaat nergens op. Niemand weet hoe dit afloopt.
Toch is het iets vrijer dan eerst. Mensen lopen weer buiten met maskers, reizen weer. Maar er blijft altijd spanning hangen. Mensen letten op elkaar.
Tot kort geleden keek men raar op als iemand uit Tokio op reis ging. In sommige regio’s stond letterlijk: geen toegang voor mensen uit Tokio. Dat is een vorm van discriminatie. Er was ook een bekende persoon die bij een gyoza-restaurant kwam.
Zijn gezelschap droeg geen masker. De eigenaar vroeg of ze alsjeblieft een masker wilden dragen, maar ze weigerden. Er ontstond ruzie en die bekende persoon zette het op Twitter. Hij noemde zelfs de naam van het restaurant.
Omdat hij beroemd is, had dat veel effect. Mensen belden het restaurant op en vielen de eigenaar lastig. Uiteindelijk kreeg de vrouw van de eigenaar een zenuwinzinking en nu is het restaurant gesloten. Zonder corona was dat nooit gebeurd.
Het is ingewikkeld. O, wacht. Dat is niet de persoon die ik dacht. Geen wonder dat het vreemd klonk.
Ik heb het over corona en die persoon begint over aardbevingen. Wat een onzin. Ik weet niet hoe het verder gaat. Maar ik heb een goede plek gevonden om te streamen, dus ik zal hier vaker komen.
Vroeger was dit park wat verlaten en een beetje eng. Nu is het heel netjes geworden, er zit zelfs een café. De katten zijn weg. Er lag hier altijd een kat.
Maar aan de andere kant heb ik gehoord dat er een kattenhuisje is neergezet. Daar zat net een kat te eten. Er zou een slaapplek voor katten zijn, maar het lijkt wel een toilet. Ik durf er niet te kijken, misschien stinkt het.
Een oudere vrouw vertelde het me. Kom, ik ga even bij Daiso kijken. Ze hebben hier van alles. Trouwens, zijn er veel streamers in Tokio?
Ik zie veel mensen met een tag uit Tokio, maar ik weet niet precies waar ze wonen. Er zijn er in ieder geval veel, denk ik. Je ziet wel mensen met privé-tags kijken. Die snap je wel, toch?
Maar de meesten komen uit Osaka. Lunchen is het middelpunt. Of klopt dat? Oké.
Nou, het verschilt dus per persoon. Interessant. Morgen zou het kunnen gaan sneeuwen. Dan moet ik een warmere jas aan.
Maar vandaag is dat nog niet nodig, hoor ik net. Sommige streamers in Tokio nemen contact op en stellen voor om samen te streamen of bevriend te raken. Dat is op zich prima. Maar als je erover nadenkt, heeft het weinig zin.
De kijkers die naar stream A kijken, kijken ook naar stream B of C. Het publiek overlapt. Dus het aantal kijkers zal niet echt groeien. En ik heb zelf niet zoveel unieke content en ik heb ook niet veel kijkers, dus ik kan anderen niet echt helpen.
Wat ik wel kan doen, is waarschuwen: pas op voor die en die, die persoon is een trol, die moet je meteen verbannen. Meer kan ik niet doen. Als stream A iemand blokkeert, gaan die kijkers gewoon naar stream B. En als die hen daar ook blokkeren, gaan ze naar stream C.
Zo gaat dat. Ik denk dat ik zelf niet veel blokkeer. Maar iemand die zich in de ene kamer misdraagt, doet dat waarschijnlijk ook in de andere. Kauwgom kauwen ze overal.
Andere streamers zien dat ook wel. Dus ik kan wel waarschuwen wie gevaarlijk is en wie je beter kunt blokkeren. O, hier is Daiso. Het gaat bufferend worden.
Sorry. Maar het is misschien toch leuk om een keer persoonlijk af te spreken, te praten, dat lijkt me niet verkeerd. Het wordt koud. Momentje.
Het ziet ernaar uit dat de verbinding wegvalt. Als ik wegval, sorry. O, zoete aardappel. Het gaat zo dadelijk wegvallen.
Ik loop langzaam. Er is echt veel. Waarschijnlijk staat het verder naar achteren. Hier is het.
De dingen die ik wil kopen zijn aan deze kant. Nog even goed. Nog steeds prima.